Περήφανος...

Για πολλά πράγματα δεν είμαι περήφανος που είμαι έλληνας.

Δεν είμαι περήφανος για
- την αθλιότητα στην οποία μας έχουν ρίξει οι δικές μας επιλογές
- τους πολιτικούς που μόνο την Ελλάδα δεν αγαπούν
- τους πολιτευόμενους που υποτίθεται ότι θέλουν το καλό του τόπου μα μόλις βγουν κοιτάν πώς θα φάνε τα περισσότερα χωρίς να κάνουν τίποτα
- την εκκλησία που μόνο αν της θίξεις τα κεκτημένα βάζει φωνή και επαναστατεί
- την αποχαύνωση που μας έχουν επιβάλλει με τα λογής ριάλιτυ και τηλεοπτικά σκουπίδια
- την πολιτιστική ανυπαρξία και μηδενική πνευματική δημιουργικότητα
- τον ωχαδερφισμό που μας χαρακτηρίζει στο 95% της καθημερινότητάς μας όλους μαζί και τον κάθε έναν μας ξεχωριστά
- την αδιαφορία μας στο συνάνθρωπο, στο περιβάλλον και στα προβλήματα των άλλων (πριν μας αγγίξουν κι εμάς τους ίδιους)
- την αμάθεια για την ιστορία μας και τον αρνητισμό που έχουμε στο να ασχοληθούμε με οτιδήποτε εθνικό (μήπως και χαρακτηριστούμε οπισθοδρομικοί, παρωχημένοι, ξεπερασμένοι, σωβινιστές, εθνικιστές, φασίστες)
- την διάθεσή μας να εξαντλήσουμε την εθνική μας υπερηφάνεια σε νίκες της Εθνικής Ελλάδας ποδοσφαίρου (είναι γνωστό πλέον πόσο μακριά είναι η π... του τσολιά) και σε καλές πορείες "ελληνικών" ομάδων στο Τσάμπιονς Λινκ (λινκ όπως χάϊπερλινκ)
- την αδιαφορία για επιτεύγματα τα οποία μας έχουν επιτρέψει να μην είμαστε ένα προτεκτοράτο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (αν και δεν ξέρω αν είμαστε προτεκτοράτο άλλου είδους αυτοκρατορίας και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι)
- την νοοτροπία να είμαστε επαναστάτες μόνο σε νόμους που δεν μας συμφέρουν (π.χ. ανιτικαπνιστικός νόμος) και όχι σε καταστάσεις που μας καταστρέφουν εμάς και τις επεργόμενες γενιές...
- την τάση που έχουμε να παρέχουμε στα παιδιά μας την τελειότερη παιχνιδομηχανή και το καλύτερο laptop αλλά αμελούμε συστηματικά να τους παρέχουμε την παιδεία που απαιτεί η συμβίωση σε μια κοινωνία, έτσι ώστε μεγαλώνοντας τα παιδιά μας να γίνουν χειρότερα από εμάς
- την κάθε λογής λαμογιά, κουτοπονηριά, μπαμπεσιά που έχει γίνει μέρος του DNA μας ως λαός
- και πολλά πολλά άλλα...

Σήμερα όμως, βλέποντας τα πρόσωπα όλων αυτών που ξεκίνησαν από τα πιο μακρινά μέρη του πλανήτη μας για να χύσουν λίτρα ιδρώτα στον δικό μας Μαραθώνιο, θυμήθηκα ότι υπάρχουν ακόμα πολλοί λόγοι για να αισθάνομαι υπερήφανος...
- Γιατί έβλεπα στο πρόσωπό τους το σεβασμό, όχι τη χλεύη των πολιτικών που στήνουν τα παιχνίδια τους, όπως επίσης και την ευγνωμοσύνη που το πλήθος τους έδινε θάρρος, γι' αυτό και κάποιοι αστειεύονταν με τους θεατές και κυρίως με τα παιδιά
- Γιατί έβλεπα την προσπάθεια που έκαναν να ολοκληρώσουν μια διαδρομή επίπονη, όμοια μ'αυτή που είχε πετύχει 2μισυ χιλιετίες πριν ένας δικός μας.
- Γιατί έβλεπα τους απλούς ανθρώπους ( αν και αυτός ο χαρακτηρισμός πάντα με ξενίζει, καθώς χωρίζει τους ανθρώπους σε απλούς και σε τι; σε σύνθετους; σε σημαντικούς; ) να χειροκροτάνε εγκάρδια θέλοντας να δώσουν θάρρος και κουράγιο σε άγνωστους και "ξένους"
- Γιατι τα "μπράβο" και τα "κουράγιο παιδιά" που έλεγε ο κόσμος ήταν πηγαία, και όχι κατευθυνόμενα συνθήματα όπως γίνεται σε προεκλογικές ή θριαμβολογικές συγκεντρώσεις
- Γιατί ακόμα και μικρά παιδιά χειροκροτούσαν και ενθουσιάζονταν βλέποντας ανθρώπους που προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τον ίδιο τους τον εαυτό
- Γιατί δεν υπήρχε "οπαδική" συμπεριφορά υποστηρίζοντας μόνο τους έλληνες που πέρναγαν, αλλά "φίλαθλο" πνεύμα, που εκδηλωνόταν ίδια προς όλους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, ακόμα και αυτών που μας έχουν μάθει ότι είμαστε εχθροί
- Γιατί σε αντίθεση με τα "οπαδικά" σπορ, ο κόσμος χειροκρόταγε εξίσου (αν όχι περισσότερο) τους κουρασμένους, αυτούς που έτρεχαν πιο αργά ή περπατούσαν μη μπορώντας να ακολουθήσουν το ρυθμό των άλλων
- Γιατί ρωτώντας τη μικρή μου κόρη αν κουράστηκε και θέλει να φύγουμε, μου απάντησε ότι κουράστηκε αλλά θέλει να δει κι άλλους αθλητές αφού κι αυτοί είναι κουρασμένοι και ακόμα τρέχουν...
- Γιατί αν τέτοιες εκδηλώσεις (δε μιλάω για τις αθλητικές, μιλάω για τις εκδηλώσεις του κόσμου) ήταν πιο συχνές, θα είμασταν ένα πολύ πιο όμορφο μέρος να ζεις...